Czas spędzony w Smereku nie daje się porównać z niczym innym. To jedyne rozpoznane przeze mnie miejsce na świecie, gdzie mogę robić uroczyste, systemowe, nieodwołalne i stuprocentowe NIC - i mieć z tego frajdę, której ludzkie słowo nie opisze. Żmija przeniosła się z drwalki pod świerki (?) naprzeciwko domku nr 1, pojawił się niedźwiedź, który grasował w jeżynowym chruśniaku, wilki z nieopisaną wprost bezczelnością o porannej godzinie ganiały cielaki w dolinie (nie wiem, z jakim skutkiem), szarak mieszkający w brzezinie wyrósł bardzo i jest już poważnym zającem. Słońce wychodzące znad przełęczy Orłowicza zapiera dech. Rozgwieżdżone nocą niebo uświadamia człowiekowi jego miejsce we wszechświecie. Chciałoby się, żeby tak było zawsze.